Als je zwanger bent heeft iedereen het erover, die band tussen moeder en kind die zo speciaal moet zijn en zoveel moet betekenen. Een band die niet te zien is, maar alleen te voelen. Hij zit diep geworteld in je hart en ziel. En op het moment dat je kindje dan geboren word is het moment dat je die band echt zou moeten voelen. En je tranen van geluk zou huilen…

Nu dan de harde waarheid.. 

Ik heb die band nog nooit gevoeld. Niet toen Mellody in mijn buik zat, niet toen ze geboren werd, Niet als ze ziek is of vrolijk, hij is er gewoon niet. En voor een hele lange tijd heb ik het daar heel erg moeilijk mee gehad, ik schaamde me, het voelde zwaar en slecht, het deed me zoveel verdriet en pijn, iedere dag weer! Hoe kan een moeder die band nou niet voelen? Die hoort toch uit “nature” te ontstaan? Waarom voel ik die band niet? Dat hoort toch gewoon zo? IEDEREEN heeft het er over en Ik wil het allemaal gerust geloven.. maar bij mij is de werkelijkheid toch net wat anders.

Op het moment dat Mellody geboren werd was ik zo gesloopt van de bevalling, dat genieten van m’n meisje er niet bij was. Daarbij komend dat haar navelstreng een krappe 20cm was en ze dus niet hoger gelegd kon worden dan op m’n onderbuik, dus echt knuffelen was er ook niet bij. Nadat haar navelstreng was uitgeklopt werd deze door geknipt en werd ze mee genomen naar de tafel om af te drogen etc. (thuis in bad bevallen) Ik voelde me vies, moe en had het allemaal wel gehad. Het enige wat ik eigenlijk wou was slapen, voor een week of 3.. zelf lopen of douchen kon ik niet meer doordat ik lichamelijk te zwak was. Toen ik na het douchen beneden in bed lag werd mijn mooie meisje bij me gelegd, tijd om te voeden.. dit ging allemaal probleem loos en ik had hier ook echt geen moeiten mee.

Maar waar blijven die bijzonder mooie gevoelens? Waar blijft die gruwelijke verliefdheid? Waar is die band die ik zou moeten voelen?! ik heb me dit dagen, weken, maanden afgevraagd, en nu 2 jaar later heb ik nog steeds geen idee. maar weet je wat? Ik weet (dankzij iemand die ik erg lief vind!(THANKYOU)) dat het geen F*ck uitmaakt of die zogenaamde band er wel of niet is! Kijk hoeveel plezier we samen hebben, kijk hoeveel liefde we elkaar geven, ik zou door het vuur gaan voor die kleine meid. En dat is de enige band die je nodig hebt! kijk niet naar anderen en hou je niet vast aan hoe anderen zeggen en vinden dat het moet. Niemand doet iets hetzelfde, en ieder heeft zijn of haar eigen manier.

Er kunnen wel onderzoeken naar gedaan zijn met conclusies die gruwelijk negatief zijn als je die band niet zou hebben, maar dat het daar staat, betekend dat dan ook dat we het maar blind moeten geloven? Ik denk namelijk dat het onzin is! Met of zonder die band kan je liefde geven, voor liefde is geen band nodig. Je kindje aanvoelen kan je ook zonder die band, kijk, voel en luister naar je kindje en je zult ze haarfijn aanvoelen. Daar is geen onzichtbaar bandje voor nodig.

Ik kan mezelf wel schuldig blijven voelen om het feit dat ik die band niet voel, maar daar heb ik uiteindelijk alleen mezelf mee. Ik leer nu om het los te laten, want hieraan vast blijven houden maakt je kapot van binnen uit, en dat is het niet waard!! Dus geniet van ieder mooi moment en minder mooi moment. Ze horen er allemaal bij, de ene dag is makkelijk en de andere dag niet. Maakt dit ons minder of ongeschikt? zeker niet! Misschien zelfs wel meer. Want ook zonder deze band krijgt mijn meisje alle liefde die ik haar geven kan.

Xx Jamie.

Volg adifferentmom op: